Here we go again…

IMG_6798Dat denk ik vaak als ik me weer naar boven sleep om de was te doen. Het is zo niet mijn ding.
Ik heb al aardig wat dingen geprobeerd om het leuker en eenvoudiger te maken. Zo zie je hier de gekleurde ‘wasmanden’. Voor ieder gezinslid een eigen kleur, welke onze dochters tegenwoordig ook (tegen een geringe vergoeding) zelf leegruimen. Dat scheelt al.
Punt is waarschijnlijk dat te vaak de was op het logeerbed kieper, waardoor een binnen no time een enorme berg ontstaat. Waar ik vervolgens weer erg tegenop ga zien.

Vandaag dus ook weer.

En terwijl ik sta te strijken kijk ik naar die enorme berg die langzaam kleiner wordt, en naar de wasmanden die steeds meer gevuld raken.
Een gevoel van dankbaarheid overvalt me. Want wat leven we in overvloed.
Wat hebben we veel kleding, handdoeken, beddengoed…
Mijn gedachten gaan naar de mensen die dat niet hebben. Die moeten rondkomen van een minimum, mensen die gevlucht zijn, mensen die hun was niet zelf meer kunnen doen, en dat wel graag zouden willen, mensen die geen tijd kunnen vrijmaken om hun was te doen…

En terwijl ik dit allemaal overdenk, is de was al weer bijna klaar. Alles is weer gevouwen en gesorteerd.
Ook in mijn hoofd zijn een paar dingen op hun plek gevallen. Het gaat om bewust leven en bewust ontvangen.

FacebookTwitterLinkedInGoogle Gmail